Mae hygyrchedd yn dal i fod yn un o’r meysydd lle mae cynnydd mwyaf wedi’i wneud. Erbyn 2025, roedd 82% o eglwysi yn adrodd bod ganddynt fynedfeydd gwastad heb risiau a 73% â thoiledau hygyrch, gan ddod yn nes at yr hyn sy’n cael ei ddisgwyl ar gyfer adeiladau cyhoeddus. Mae dolenni clyw bellach mewn bron i ddwy ran o dair (65%) o eglwysi, gan sicrhau bod addoli a digwyddiadau ar agor i bobl â nam ar eu clyw. Eto mae bylchau’n parhau, dim ond 9% o eglwysi sy’n dweud eu bod wedi buddsoddi mewn arwyddion gweledol clir i bobl â nam ar eu golwg, ac mewn ardaloedd gwledig mae hyn mor isel â 4%, er gwaethaf poblogaeth sy’n heneiddio ac sy’n fwy tebygol o ddibynnu ar gymhorthion gweledol.
Mae’r cynnydd hyn yn bwysig yng nghyd-destun cymdeithasol ehangach. Mae tua un o bob pedwar o bobl yn y DU yn cael eu dosbarthu fel anabl, sef tua 16.8 miliwn o unigolion5 . Mae adeiladau cyhoeddus nad ydynt yn darparu mynediad gwastad heb risiau, toiledau hygyrch, neu dechnoleg anabledd yn eithrio cyfran sylweddol o’r boblogaeth o fywyd cymunedol. I’r gwrthwyneb, mae eglwysi wedi dangos ymrwymiad cryf i gynhwysiant, gan lwyddo i wella hygyrchedd drwy godi arian yn lleol ac ymdrechion gwirfoddolwyr, hyd yn oed mewn mannau lle nad oes rhwymedigaethau cyfreithiol yn berthnasol.
Nid yw hygyrchedd yn fater o gadw at reolau yn unig – mae’n ffordd o fynegi cenhadaeth graidd yr eglwys i groesawu pawb. Mae buddsoddi mewn rampiau, toiledau a dolenni clyw yn sicrhau bod eglwysi ar agor i bawb, waeth beth fo’u hoedran neu’u gallu. Mewn llawer o achosion, mae’r gwaith hwn hefyd wedi galluogi eglwysi i ymateb i anghenion y gymuned leol, o gynnal grwpiau babanod i gaffis dementia. Trwy roi hygyrchedd yn flaenoriaeth, mae eglwysi’n agor eu drysau’n ehangach, gan geisio sicrhau bod gan bawb yn y gymdeithas yr un cyfle i brofi’r hyn maent yn ei gynnig.
